Tja, probeer dat maar eens in goed Nederlands te vertalen. Gratis inhoud? ’t Klopt wel, maar ’t bekt niet, voor geen meter. En toch is dat begrip ‘free content’ steeds belangrijker aan het worden. Niet alleen in het wereldje van kranten en tijdschriften, maar voor iedereen die wel eens verder kijkt dan zijn of haar neus lang is. Wat u zegt: internet inderdaad, dat heeft nogal wat overhoop gehaald.

Nederland barst van de clubs en clubjes, al dan niet commercieel, die allemaal hun bestaansrecht ontlenen aan het feit dat ze de aandacht weten te trekken – lees: geld weten binnen te hengelen. Neem alleen al PC-Active zelf. Om de losse verkoop op te voeren, is de hoofdredacteur echt niet te beroerd om grove middelen in te zetten op de cover. Toen ik zelf nog op die stoel zat, hanteerde ik als stelregel dat je blaadjes, ook computerblaadjes, verkoopt met drie thema’s: seks, angst en hebberigheid. Hoe een computerbladenmaker die drie thema’s vertaald naar een omslag laat ik even in het midden, da’s een leuke exercitie voor u op een regenachtige zondagmiddag. Als u met die gedachte in ’t achterhoofd een jaargang de revue laat passeren, zult u al snel de trucjes door hebben.

Zuchtend pakte hij een dot poetskatoen en een flesje wapenolie uit zijn linker bureaulade. Op een oude krant lag zijn Walther P5 al klaar. Zo deed hij dat al jaren, als hij het echt niet meer zag zitten trok hij zich terug op zijn kamer om zijn dienstwapen eens goed onder handen te nemen. Ook nu hij bij het Korps Landelijke Politiediensten, korttweg KLPD, zijn laatste dienstjaren sleet aan een schrijftafel. Natuurlijk wist hij best dat zijn jongere collega’s hem achter zijn rug om uitlachten, maar hij was een diender van het oude stempel en hield ook op kantoor zijn pistool voor de greep. Op de een of andere manier was hij er nu eenmaal aan gehecht geraakt, een agent zonder dienstwapen had geen gezag in deze tijden waar iedereen maar deed wat hij wilde. Dat was vroeger wel anders, toen hij bij het Korps kwam was je als agent nog de baas op straat geweest.

Gisteravond zat ik tevreden met Lies op de bank. Ik keek met één oog tv en zat met het andere de krant te lezen, terwijl mijn betere wederhelft evenzo tevreden zat te bladeren in een dikke catalogus. Nee, niet de Wehkamp, maar de Conrad Business – krap 2.000 pagina’s kleurendundruk vol met heerlijke techniek. Eigenlijk hoopte ze op led-lichtslangen voor haar etalage, maar toen die er niet in stonden, zat ze even vrolijk de sectie gereedschappen uit te pluizen. Die catalogus – we noemen dat soort drukwerkjes wel eens liefkozend ‘het grote geile boek’ – ligt nu al een week op ons salontafeltje. Gewoon, eens neuzen en kijken wat je zoal tegenkomt, liefst zaken waar je anders niet zo snel aan zou denken. Een soort van intellectueel lateraal grazen, zou je het kunnen noemen. Inspiratie opdoen…

Laat ik deze keer eens met een breed gebaar mijn blikveld uitbreiden – althans, op het eerste gezicht – en een standpunt over onze steeds meer in het gedrang komende privacy innemen. Want waar pak hem beet dertig jaar terug de privacy van de burger hoogtij vierde – ik herinner maar eens aan de volkstelling in de jaren zeventig die massaal werd geboycot omdat we met zijn allen vonden dat de overheid veel te veel wilde weten en we vooral wantrouwig waren wat ‘men’ daarmee van plan was – geldt nu dat onder het motto veiligheid voor alles de USA wil weten wat ik eet in het vliegtuig in die richting.   En dat is dan nog tamelijk onschuldig, want ze willen nog wel wat meer weten ook.

Ik geef het niet graag toe, maar ook ik maak wel eens een foutje. Zoals vorige week, toen ik niet kon slapen door licht lichamelijk ongemak en dus maar eens besloot om eindelijk eens een back-up te maken van de centrale nas in ons huis. U moet weten, Lies had me een paar dagen eerder gevraagd of ik dat ding wel eens veilig stelde, want ze was hem nu ook in gebruik aan het nemen voor haar bestanden.

Gister was de deadline. De dag waarop ik uiterlijk mijn stukkie moest inleveren bij de redactie. Da’s niet noodzakelijk de dag waarop het hele blad naar de drukker moet, maar als alle artikelen op die allerlaatste dag binnen zouden komen, hebben ze toch een probleempje daar in Haarlem, met eindredactie, opmaak en bladplanning. Al met al willen ze daar per uitgave het werk over een maand kunnen uitsmeren, anders worden er wel erg veel overuren gedraaid aan het einde van een productie.

Zoals wij allemaal wel weten, zal de Postbank ons niet snel in krom Nederlands – laat staan krom Engels! – e-mailen om ons op het hart te drukken vandaag nog onze gegevens op een website met nu nog blauwe leeuw in te tikken. Althans, niet als het gaat om creditcardnummers compleet met pincode. Dus daar trappen we niet in, ook al staat er nog zo duidelijk en dreigend bij dat als we niet meteen reageren onze rekening geblokkeerd zal worden. Domme phishers …