Sinds ik afgelopen zomer thuis weer eens een nieuwe pc had neergezet, ging het weer snel. Op de oude machine had ik gruwelijk gebrek aan HD-ruimte, vandaar dat de nieuwe bak maar meteen met 120 GB was uitgerust. Zodat in de maanden daarna allerlei bestanden en projecten die uit arren moede op cd waren geparkeerd weer in het land der levenden konden terugkeren en gewoon meteen bereikbaar werden. Zoals het hoort.
Kwalitatief is zo’n wma-bestand natuurlijk niet zo goed als een echte audio-cd en ook standaard mp3 klinkt eigenlijk nog wel iets beter, maar het wordt wel lekker klein en behapbaar. Terwijl de mogelijkheden om nummers te zoeken en playlists samen te stellen erg veel plezier bieden. Het is me de laatste tijd diverse keren gebeurd dat ik verbaasd constateerde dat het alweer vier uur in de nacht was, als ik eens even wat muziek zat te luisteren op mijn werkkamer... Met vallen en opstaan, dat wel. Opeens gaf de Mediaspeler er op onverklaarbare wijze de brui aan en weigerde nog langer cd’s in te lezen waarvan de nummers nog niet bekend waren. Althans, ik zag geen enkele kans meer om die informatie zelf toe te voegen aan mijn bibliotheek, totdat ik botweg een nieuwere versie installeerde. Maar nu heb ik het leeuwendeel van mijn muziekcollectie op de pc staan. Een dikke duizend cd’s, zoiets.
In de tussentijd heb ik me ook weer een aantal keren overgegeven aan mijn andere hobby, handleidingen van oude militaire radio’s scannen en tot prachtige pdf-bestanden omtoveren, want dat gaat met een usb 2.0-scanner wel stukken sneller. Even tussen haakjes, we mogen weer gewoon over usb 1.1 en usb 2.0 spreken. Die marketingtruc om alles usb 2.0 te noemen en het onderscheid nogal te verhullen met de toevoegingen Full Speed en Hi Speed, daar zijn de heren en dames in de industrie ondertussen weer van teruggekomen.
Al met al begint dan toch wel het nodige aan data op die nieuwe pc te staan. En waar ik vroeger wegens ruimtegebrek voortdurend zaken naar cd moest overzetten, is dat nu niet meer nodig. Ik had door die cd’tjes een weliswaar nogal chaotische maar toch bruikbare back-up. En dat schoot er sinds afgelopen zomer weer lelijk bij in. U weet het, de enige garantie met een harde schijf is dat hij ooit de pijp aan Maarten zal geven. Als er voor die tijd geen inbrekers langskomen die zo’n pc toch wel inschatten op een paar pilsjes en het apparaat toch maar meenemen. U hoort het al, ik werd een peux nerveux bij de gedachte aan alle bloedige inspanning op die machine. En gezien mijn uiterst frustrerende ervaringen met tape back-ups met de vorige pc leek me dat ook niet de oplossing.
Vandaar dat ik een gat in de lucht sprong toen een winkel een hele aardige aanbieding had met usb 2.0-externe harde schijven. Meteen gekocht en diezelfde avond nog heb ik alle data van de thuis-pc met bewonderswaardige snelheid gedumpt. De volgende ochtend mocht die externe HD meteen mee naar kantoor, zodat ik daar de lang gewenste veiligheidskopie had liggen. Voortaan eens in de week mee naar huis en ik slaap stukken rustiger – vooral als ik niet thuis slaap.
Maar eenmaal op kantoor besefte ik nog een voordeel. Een kleine vijf minuten later zat ik heel ontspannen te luisteren naar mijn eigen muziek. Op mijn bureau staat niet alleen een complete direct toegankelijke back-up van mijn bestanden thuis, maar meteen ook de mooiste jukebox die ik me kan wensen: een jukebox die alleen mijn eigen muzieksmaak bevat.
|
Wanneer beschikbaar in Nederland?
Bedankt voor de terechtwijzing, ik he...
EINDELIJK: Het wordt echt tijd voor e...
Klinkt meer als een combinatie van ha...
Dit is nu de rede dat ik maar op Twit...
De versie van Office 2010 voor studen...
outlook wil niet meer online. Kan U m...
Programma is geladen, maar werkt niet...
Ik ben ervan overtuigd dat dit erg ga...
@Frank Zo nutteloos is het niet;...