Tijdens de laatste keer dat ik die computerzaal zag, die tien jaar eerder bomvol grote grijze behuizingen stond, was er in één hoekje nog een in verhouding piepklein kastje te vinden. Dat meer kon dan die mastodonten die ondertussen waren afgevoerd.
En dat is nu net het probleem. Slechts bar weinig mensen – en vooral, bedrijven en instituten – houden genoeg van oude computers en dergelijke zaken om ze te bewaren. Homecomputertjes zwerven er nu nog heel wat op zolders rond – maar de tijden dat je ze op rommelmarkten vond, zijn eigenlijk al voorbij. Grotere machines zijn tamelijk kansloos. De vierkante meters zijn veel te duur om die dingen te bewaren en om het nog erger te maken, veel contacten zijn verguld, zodat computerslopers er een aardige boterham aan verdienen. Als we niet uitkijken zijn ze straks allemaal verdwenen – en dat zou zonde zijn.

 

Vandaar dat ik al tijden contact houd met een paar gedecideerde verzamelaars met museale aspiraties. Zo is er een club die spelcomputers verzamelt, naast een groep die zich druk maakt over het behoud van serieuzer machines. Maar allemaal hebben ze gebrek aan ruimte voor opslag, laat staan dat er plek is om die schatten uit te stallen. Op beurzen zie je ze soms wel verschijnen, met een greep uit het depot – en daar komen dan altijd mensen op af die soms ronduit vertederd reageren op wat voor de meeste mensen oude meuk is.
Waar het tot nog toe aan ontbrak, was samenwerking. Al die clubjes, groepjes en privépersonen waren met de eigen spulletjes bezig. Begrijpelijk, maar het schiet niet echt op, als er ooit een echt volwaardig computermuseum moet komen. Vandaar dat ik persoonlijk erg blij ben dat er nu eindelijk een initiatief ontstaan is wat naar mijn inschatting alle kans van slagen heeft. Een aantal groepen is samen aan het gaan, de eerste sponsors uit het  bedrijfsleven en de onderwijswereld hebben zich al gemeld. En als alles gaat lukken, is er dit jaar nog een ruimte waar de collectie althans deels kan worden getoond. Compleet met bijvoorbeeld werkplaatsen waar leerlingen van technische opleidingen met de oude spulletjes aan de slag kunnen om het metier te leren. En betaalde stafleden, om te zorgen dat de schwung er in blijft en dit niet het zoveelste doodgeboren kindje wordt.
En wat ik dan erg aardig vind, in dit project komen allerlei zaken samen die mijn belangstelling hebben. Zo vertelde men mij ook flipperkasten en dergelijke op te willen nemen. Ik kan dat alleen maar toejuichen; ooit kostte die passie me zakken vol kwartjes. Om over het onderhoud dan die relaisgestuurde bakken maar te zwijgen, dat was een dagtaak.

 

Er moet nog veel gebeuren. De initiatiefnemers zijn druk op zoek naar anderen die willen participeren. Meehelpen, meedenken, inventariseren wat er zoal aan particuliere verzamelingen bestaat die misschien wel aan dit project willen bijdragen of deelnemen. En dat is de reden voor mij om dit zo uitgebreid te belichten, want hoe meer mensen zich er nu achter scharen, hoe meer kans dat dit nu eens echt gaat lukken en we over een tijdje een echt computermuseum hebben. Met – tot mijn vreugde – speelbare flippers ook nog eens een keer.

 

Ook enthousiast? Ook iets bij te dragen qua ideeën, inzet of spulletjes? Die spulletjes moet u nog heel even zelf bewaren, maar meldt ze gerust vast aan op info@computermuseum.nl.

 

En wie vast even wil spieken hoe het vroeger ook alweer was, in de tijd voor de homecomputer zelfs, surft naar de website van Computererfgoed (www.computer-erfgoed.nl/search.php). Een website om je hart aan op te halen!

• Toevoegen

reacties (0)

reageer

Uw naam:

Onderwerp:

Bericht:

Security

Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."